در «سرزمین»، باور داریم این خاک و آب، میراثِ نیاکان ماست و هر بنا، روایتی تازه از آن ریشههای کهن. ما با زندهکردن اسطورهها میکوشیم از خرد و راستیشان الهام بگیریم تا روح زندگی در معماری جاری بماند. در پروژهٔ «دیوان»، کوشیدهایم فضایی اداری در سطح خدمات هتل پدید آوریم؛ جایی که آرامش، نظم و عدالت همنشیناند و بهرهبرداران بتوانند بیدغدغه مسیر حرفهای خویش را ادامه دهند.
در شهری که هر روز پروندهها، قراردادها و اختلافها در جریان است، «دیوان» مثل یک «طاق مینایی» ظاهر میشود؛ ورودیِ باشکوه اما آرام به قلمرویی که تصمیمها در آن «سنجیده» و «صاف» گرفته میشوند. زیر این طاق، آدمها از هیاهوی بیرون عبور میکنند و وارد فضایی میشوند که مسیرها روشن، ملاقاتها محترمانه، و جزئیات دقیق است؛ همانطور که رشنو، داوری را با ترازو انجام میدهد.
